اگر VPN را روی روتر، فایروال یا سرور خانگی تنظیم کنید، ترافیک همه دستگاه‌ها رمزنگاری و از آن عبور می‌کند، بدون نیاز به نصب جداگانه VPN روی هر دستگاه.

هنگام استفاده از VPN، حتما فقط از DNS ارائه‌دهنده VPN یا یک سرویس امن استفاده کنید.

OpenVPN و WireGuard پروتکل‌های تونل‌زنی متن‌باز، سبک و امن هستند. از PPTP یا SSTP استفاده نکنید.

از DNS-over-HTTPS استفاده کنید که درخواست‌های DNS را از طریق HTTPS و به‌صورت رمزنگاری‌شده انجام می‌دهد.

این روترها معمولا ارزان و انبوه ساخته می‌شوند و فریم‌ور اختصاصی ناامن دارند که به‌روزرسانی منظم دریافت نمی‌کند.

می‌توانید در تنظیمات روتر آدرس‌های MAC را در فهرست سفید قرار دهید تا دستگاه‌های ناشناس حتی با داشتن رمز نتوانند وصل شوند.

ممکن است یک اسکریپت مخرب در مرورگر از آسیب‌پذیری XSS سوءاستفاده کرده و از طریق IP محلی به روترهای آسیب‌پذیر دسترسی پیدا کند.

نام شبکه را طوری انتخاب کنید که هویت شما، شماره واحد/آدرس یا برند/مدل دستگاه را نشان ندهد.

SSIDهای وای‌فای اسکن و ثبت می‌شوند و روی سایت‌های مختلف منتشر می‌گردند که برای برخی یک نگرانی جدی حریم خصوصی است.

SSID همان نام شبکه است. اگر قابل مشاهده نباشد، ممکن است سوءاستفاده کمتری رخ دهد.

WPS اتصال آسان‌تری بدون وارد کردن گذرواژه طولانی می‌دهد، اما مشکلات امنیتی جدی ایجاد می‌کند.

UPnP به برنامه‌ها اجازه می‌دهد پورت‌ها را خودکار فوروارد کنند، اما سابقه طولانی مشکلات امنیتی دارد.

دسترسی به وای‌فای اصلی را به مهمان‌ها ندهید، چون می‌توانند با دیگر دستگاه‌ها تعامل داشته باشند.

تغییر IP پیش‌فرض پنل مدیریت روتر کار اسکریپت‌های مخرب را سخت‌تر می‌کند.

سرویس‌هایی مثل Telnet و SSH نباید در اینترنت باز باشند و در شبکه محلی هم اگر لازم نیستند غیرفعال شوند.

پورت‌های غیرضروری را ببندید؛ پورت‌های باز درگاه آسان برای هکرها هستند.

فعال بودن پروتکل‌هایی مثل PING، Telnet، SSH، UPnP و HNAP باعث می‌شود روتر از هرجای دنیا قابل بررسی باشد.

پنل مدیریت روتر بسیار حساس است؛ اگر مهاجم دسترسی بگیرد خسارت زیادی می‌تواند ایجاد کند.

زیاد کردن برد روتر وسوسه‌انگیز است، اما اگر در خانه کوچک زندگی می‌کنید، دریافت سیگنال از بیرون سطح حمله را بالا می‌برد.